AFAIA1

Η αρχαία πόλη της Τροίας, η πόλη που αποτέλεσε το σκηνικό του Τρωικού Πολέμου, όπως περιγράφεται στον ελληνικό Επικό Κύκλο —και συγκεκριμένα στην Ιλιάδα, ένα από τα δύο έπη που αποδίδονται στον Όμηρο—, ανακαλύφθηκε από τον Heinrich Schliemann, Γερμανό επιχειρηματία και πρωτοπόρο στον τομέα της αρχαιολογίας. Ωστόσο, η ανακάλυψη αυτή έχει αμφισβητηθεί. Η πόλη, η οποία εντοπίστηκε τη δεκαετία του 1870, είχε χαθεί κατά το διάστημα μεταξύ του 14ου και του -12ου αιώνα. MYSTERIES RUN SOLVED The ancient city Troy , the city which was the setting of the Trojan War described in the Greek Epic Cycle, in particular in the Iliad, one of the two epic poems attributed to Homer. Troy was discovered by Heinrich Schliemann, a German businessman and a pioneer in the field of archaeology. Though this find has been disputed. Found in the 1870s, the city was lost between 12th century BC and - 14th century.  

 “Όταν ο Αλάριχος πολιόρκησε με όλο το στρατό του την πόλη, είδε να γυροφέρνει πάνω στα τείχη της οπλισμένη η πρόμαχος Αθηνά, όπως την βλέπουμε στα αγάλματα, έτοιμη να αντισταθεί στον εχθρό και πλάι στα τείχη είδε τον ήρωα Αχιλλέα, όπως τον παρουσίασε ο Όμηρος στους Τρώες, τότε που οργισμένος μαχόταν να πάρει εκδίκηση για το θάνατο του Πάτροκλου. Ο Αλάριχος δεν άντεξε στη θέα τους, εγκατέλειψε την προσπάθεια να εκπορθήσει την πόλη και έστειλε ανθρώπους του για διαπραγματεύσεις. [Οι Αθηναίοι] δέχτηκαν τις προτάσεις του, και αφού ανταλλάχτηκαν όρκοι, μπήκε ο Αλάριχος με μια μικρή συνοδεία στην Αθήνα. Τον δέχτηκαν όσο γινόταν πιο φιλικά, κι εκείνος, αφού λούστηκε, συνέφαγε με τους πρόκριτους της πόλης, πήρε τα δώρα που του προσφέρθηκαν και έφυγε χωρίς να βλάψει την Αθήνα”. Ζώσιμος, Νέα Ιστορία 5.6.1-2  

  Οι Διονυσιακοί Αρχιτέκτονες Οι Διονυσιακοί Αρχιτέκτονες συγκροτούσαν μια αρχαία μυστική αδελφότητα. Επρόκειτο για μια οργάνωση οικοδόμων, οι οποίοι συνδέονταν μεταξύ τους μέσω των μυστικών επιστημών της αρχιτεκτονικής. Ήταν ακόλουθοι του Βάκχου και του Διονύσου. Οι Διονυσιακοί Αρχιτέκτονες ανήγειραν πολλά από τα σπουδαία μνημεία της αρχαιότητας. Διέθεταν μια μυστική γλώσσα και ένα σύστημα σήμανσης των λίθων τους. Πραγματοποιούσαν ετήσιες συγκεντρώσεις και ιερά συμπόσια. Η ακριβής φύση των διδασκαλιών τους παραμένει άγνωστη.  

75. Γι' αὐτό ἀκριβῶς καί ὁ Λῦσις ἐπιπλήττοντας κάποιον Ιππαρχο, ἐπειδή ἀνακοίνωσε τά διδασκόμενα σέ ἀνίδεους καί χωρίς να είναι εφοδιασμένοι με παιδεία καί θεωρία (γνώσεις) εἶπε: «Λέγεται πώς ἐσύ καί δημόσια φιλοσοφεῖς μέ ὅποιο βρεις στο δρόμο σου, πράγμα πού ὁ Πυθαγόρας τό κατέκρινε, καθώς τό ἔμαθες, Ιππαρχε, ἀλλά μέ ζῆλο δέν τό τήρησες, ὅταν γεύτηκες ἀγαπητέ τή σικελιανή πολυτέλεια, στην ὁποία εσύ δέν ἔπρεπε νά ὑποκύψεις. Καί ἄν ἀλλάξεις γνώμη θά χαρῶ πολύ, 'Αλλιῶς, ἔχεις πεθάνει. Να θυμᾶσαι λοιπόν, εἶπε, πώς εἶναι ὅσιο τά θεῖα καί ἀνθρώπινα παραγγέλματα ἐκείνου νά φυλᾶς καί νά μήν κάνεις κοινά τά ἀγαθά τῆς φιλοσοφίας σ' αὐτούς, πού οὔτε στ' ὄνειρό τους δέν καθάρισαν την ψυχή τους. Γιατί δέν εἶναι δίκαιο να προσφέρονται στούς τυχόντες αὐτά, πού ἀποκτοῦνται μέ δυσκολία, μετά ἀπό τόσους ἀγῶνες. Οὔτε τά μυστήρια τῶν δύο θεῶν (θεαινῶν) τῆς Ἐλευσίνας νά τά ἐκμυστηρεύεσαι σ' ἀμύητους. Τό ἴδιο ἀκριβῶς ἄδικοι καί ἀσεβεῖς εἶναι ὅσοι ἔκαναν αὐτά τά δύο). 76. Καί νά στοχάζ...

Ο Πορφύριος για τον Ελευσίνιο συμβολισμό.  «Ο Θεός, όντας μια φωτεινή αρχή, που κατοικεί στη μέση της πιο λεπτής φωτιάς, παραμένει για πάντα αόρατος στα μάτια εκείνων που δεν υψώνουν τον εαυτό τους πάνω από την υλική ζωή: γι' αυτό το λόγο, η θέα διαφανών σωμάτων, όπως ο κρύσταλλος, το παριανό μάρμαρο, ακόμη και το ελεφαντόδοντο, θυμίζει την ιδέα του θείου φωτός• όπως η θέα του χρυσού διεγείρει μια ιδέα για την καθαρότητά του, γιατί ο χρυσός δεν μπορεί να μολυνθεί. Κάποιοι έχουν σκεφτεί ότι με μια μαύρη πέτρα συμβολιζόταν το αόρατον της θεϊκής ουσίας. Για να εκφράσει την υπέρτατη λογική, η Θεότητα αναπαραστάθηκε υπό την ανθρώπινη μορφή - και όμορφη, γιατί ο Θεός είναι η πηγή της ομορφιάς…»  

Ο Κύκλωψ τῆς ἑλληνικής Παραδόσεως, υποδηλοῖ πρωτόγονον καὶ ἀνατρεπτικήν δύναμιν, ὅπως ἐκείνην ἑνός ηφαιστείου, που μόνον ὑπό υἱοῦ ἡλιακοῦ θεοῦ, τοῦ  ̓Απόλλωνος, ἠμπορεῖ νά νικηθή. Παραλλήλως όμως προς την σημασίαν αὐτήν, ὁ Κύκλωψ ἐμφανίζεται καί ὡς ἐπιδέξιος χαλκείς - σιδηρουργός, ἐξυπηρετῶν τὸν Δία καὶ τὸν Ηφαιστον εἰς τὴν κατασκευήν τοῦ Κεραυνού. Εἰς τὰ μυθικά καὶ αὐτὰ ὄντα ἀπεδίδετο ἐπίσης ἡ κατασκευή τῶν τεραστίων τειχῶν, τῶν "κυκλωπείων", ἰδίως εἰς τὰς Μυκήνας όπου ογκόλιθοι βάρους μέχρις 800 τόνων, εἶχον συσσωρευθῆ καί ἐναποτεθῆ ὑπὸ τῶν Κυκλώπων. Η τύφλωσις γενικώς ή μερική, μονομερής τυφλότης τῶν Κυκλώπων, απησχόλησε πολύ τους συμβολιστές. Διότι, ἐὰν οἱ δύο ὀφθαλμοί του φυσιολογικοῦ ἀνθρώπου, παρέχουν πλήρη, στερεοσκοπικήν δράσιν τῶν ὁρατῶν πραγμάτων τοῦ φυσικού κόσμου, ἡ ὕπαρξις ἑνός μετωπιαίου κεντρικού ὀφθαλμοῦ (ἢ ἑνός τρίτου ὀφθαλμοῦ) ἠμπορεῖ νά παρέχει εἰδήσεις καὶ ἔμπειρίας αναγομένας εἰς τὰς ἀοράτους καταστάσεις τῆς συνειδήσεως. Καί αὐτή ἡ ἑτυμολογία τοῦ ὀνόματο...