Ο ἄνθρωπος, σάν ἕνας Καθρέπτης ἀνακλᾷ εἴτε τό κάλλος, εἴτε την ἀσχημίαν. Σημαντικόν εἶναι κατά πρῶτον ἡ ποιότης τοῦ Καθρέπτη ἡ ἐπιφάνειά του πρέπει νά εἶναι τελείως λεῖα, καθαρά, διά να ἀποδίδῃ κατά το δυνατόν σωστήν ἀναπαράστασιν. Διά τοῦτο, ἡ ψυχή, ὡς Καθρέπτης με λείαν ἐπιφάνειαν, κεκαθαρμένη ἀπό ὅλους τους γηΐνους ρύπους, δέχεται ἐν τῇ ἁγνότητι αὐτῆς τήν εἰκόνα τοῦ ἀφθάρτου κάλλους. Το σύμβολον τοῦ Καθρέπτη εἶναι τό κατ ̓ ἐξοχήν εὐνοούμενον θέμα τῆς φιλοσοφίας και του μυστικισμοῦ, ἐμπνεομένου ὑπό τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ. Η ιδέα τοῦ τελευταίου ὅτι ἡ ψυχή κέκτηται δύο ὄψεις, ἐξ ὧν ἡ μία, ἡ κατωτέρα εἶναι ἐστραμμένη πρός πρός τό σῶμα καί ἡ ἀνωτέρα ὄψις πρός τόν Νοῦν (Πλωτ. ̓Ενν.4,88 -3,43)