AFAIA1

Ένα νόμισμα είναι το μόνο που έμεινε στην ιστορία με το κεφάλι του. Ο Κρίσπος εκτελέστηκε -βράστηκε σε καζάνι- από τον αιμοσταγή πατέρα του Κωνσταντίνο, για έναν λόγο: Παρ' όλες τις προσπάθειες να γίνει χριστιανός, με δάσκαλο τον σημαντικότερο χριστιανό ρήτορα της εποχής Λακτάντιο, ο Κρίσπος έμεινε σταθερός στις παραδόσεις μη δείχνοντας καμιά συμπάθεια για την θρησκεία τής ανατολής. Ήταν η χρυσή ελπίδα όλων των Πολυθεϊστών τής αυτοκρατορίας. Ένα σπάνιο σε ικανότητες παιδί και ευγενούς χαρακτήρα άνδρας. Από δεκαέξι χρονών στρατηγός, έμεινε αήττητος σε όλες τις μάχες πού έδωσε στην σύντομη ζωή του κι επέστρεψε θριαμβευτής από τα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας, στα οποία τον είχε στείλει ο πατέρας του για να ατιμαστεί. Υπέστη «damnatio memoriae», δηλαδή το όνομά του σβήστηκε από όλα τα επίσημα έγγραφα της αυτοκρατορίας και τα μνημεία στα οποία είχε χαραχτεί τιμής ένεκεν, απαγορεύτηκε ακόμη και η απλή αναφορά σε αυτόν, τα αγάλματά του γκρεμίστηκαν και δεν έχει σωθεί καμιά πληροφορία...

Η Εθνική Τράπεζα δεν είναι Ελληνική. Ο Σταύρος Τσαπαλάμος ήταν ο αρχιφοροεισπράκτορας του Αλή Πασά. Ο Σταύρος Ταπαλάμος είχε έναν γιό στην Βιέννη, την εποχή του Μέτερνιχ, ο οποίος ήταν έμπορος. Ο γιός του λεγόταν Γεώργιος Σταύρου και είναι αυτός που ίδρυσε την  Εθνική Τράπεζα.  

  Δάματρα μέλπω Κόραν τε Κλυμένοι’ ἄλοχον  μελιβόαν ὕμνον ἀναγνέων Αἰολίδ’ ἂμ βαρύβρομον ἁρμονίαν. Τὴν Δήμητρα ἐξυμνῶ καὶ τὴν Κόρην, τοῦ Κλυμένου τὴν σύζυγον, μελίγλωσσον ὕμνον ἀπαγγέλλων κατὰ τὴν Αἰολικὴν βαρύηχον ἁρμονίαν.

  «Κατεβάζει καντήλια» Οι Έλληνες μετά την επιβολή του χριστιανισμού βασανίσθηκαν με κάθε τρόπο για να υποκύψουν και να προσηλυτιστούν στην νέα θρησκεία. Κατά τον Μεσαίωνα η καταστροφή της γεωργικής παραγωγής από ποικίλες ενέργειες του ιερατείου προκαλούσε συχνά λοιμό στις κατώτερες τάξεις. Ένα βασικό τρόφιμο που εβρίσκετο διαρκώς σε έλλειψη ήταν εκτός από τον άρτο ήταν και το λάδι. Τέτοια ήταν η έλλειψη που για το πρώτο έβαλαν τον λαό να προσεύχεται για να το αποκτήσει, («Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον»), ενώ για το δεύτερο επέτρεψαν στον λαό να καταναλώνει ελιές κατά την νηστεία, όχι όμως και λάδι γιατί ήταν λιγότερο και προορίζετο για το ιερατείο. Για να αντιμετωπίσει ο λαός την πείνα έμπαινε στις εκκλησίες και έπαιρνε το λάδι από τα καντήλια.  Την ώρα που   κατέβαζε τα   καντήλια καταριόταν και το ιερατείο που τον βασάνιζε.

Δια τους τοποθετώντας κόμμα στο «Πίστευε και μη Ερεύνα».   «Πίστευε  μη ερευνών…». (Εφραίμ ο Σύρος, «Περί τούς καταζητούντας τού Υιού την φύσιν»).   Δια τους τοποθετώντας κόμμα στο «Πίστευε και μη Ερεύνα».   «Πίστευσον αδιστάκτως…». (Όσιος Ισαάκ ο Σύρος, «Λόγος Γ': Περί αναχωρήσεως» Δια τους τοποθετώντας κόμμα στο «Πίστευε και μη Ερεύνα».   «Πιστεύω, ουκ ερευνώ… Ου διώκω το ακατάληπτον… Ου μετρώ το αμέτρητον…». (Ιωάννης Χρυσόστομος, «Εις την παραβολήν περί συκής») Δια τους τοποθετώντας κόμμα στο «Πίστευε και μη Ερεύνα».  

  ΛΕΩΤΥΧΙΔΗΣ (ἐκ τοῦ λεῶς = λαός + τύχη) Σπαρτιάτης βασιλιάς, τῆς οἰκογένειας τῶν Εὐρυπωντιδῶν πού διαδέχθηκε μέ σκευωρία τόν Δημάρατον, τόν ὁποῖο μισοῦσε γιατί τοῦ είχε κλέψει τήν ἀραβωνιαστικιά, τήν Πέρκαλον. Συγκεκριμένα, δωροδόκησε τήν Πυθία στο μαντείο τῶν Δελφῶν γιά νά βγάλει χρησμό ὅτι ὁ Δημάρατος ήταν νόθος υἱός τοῦ Αρίστωνος καί ὡς ἐκ τούτου δέν ἔπρεπε νά κυβερνά. Το 479, ὁ Λεωτυχίδης ἡγήθηκε τοῦ Ἑλληνικού στόλου που επιτέθηκε στους Πέρσες στήν Μυκάλη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἐκεῖ ὁ Πέρσης ναύαρχος Τιγράνης, ένθυμούμενος τό πάθημα τῆς Σαλαμίνος, απέφυγε την ναυμαχία κι ἀπό τήν Σάμο πέρασε στήν Μυκάλη. Ανέσυρε τα πλοία του στην ξηρά και κατασκεύασε ἕνα ξύλινο περιτείχισμα. Τότε ὁ Λεωτυχίδης κατέβασε 6.000 πεζοναύτες - θα λέγαμε σήμερα στην ξηρά γιά νά τούς πολεμήσουν. Ταυτόχρονα οἱ Ἴωνες, μέ ἐπικεφαλῆς τούς Σαμίους ἐξεγέθηκαν καί οἱ Πέρσες περικυκλώθηκαν. Κατά τήν διάρκεια της μάχης ὁ Λεωτυχίδης διέδωσε ὅτι οἱ Ἕλληνες νίκησαν τον Μαρδόνιο στις Πλαταιές, κάτι πού βέβαια ἔγινε, αλ...

  ΠΟΛΥΖΗΛΟΣ (ἐκ τοῦ πολύ + ζῆλος) Αδελφός των Συρακουσίων τυράννων Γέλωνος καί Ιέρωνος. Μετά τόν θάνατο του Γέλωνος νυμφεύθηκε τήν χήρα του Δημαρέτη και ἀνέλαβε τήν στρατηγία. Το -478 ὁ Πολύζηλος νίκησε, στο αγώνισμα τῆς ἁρματοδρομίας στους Δελφικούς ἀγῶνες καί γιά τήν νίκη του αυτή παρήγγειλε στον διάσημο γλύπτη τόν Πυθαγόρα ἀπό τό Ρήγιον, ένα εκπληκτικό χάλκινο άγαλμα, πού ἀπεικονίζει   ἕνα τέθριππο άρμα μέ ἐπιβάτη τόν Γέλωνα καί δίπλα τόν ἡνίοχό του. Στα -373 βράχοι ἀπό τίς Φαιδριάδες πέτρες κύλισαν επάνω στό ἱερό καί μαζί μέ ἄλλα ἀναθήματα ἔκαναν συντρίμμια τόν χάλκινο αναβάτη, τό ἄλογο, τό άρμα, θάβοντάς το στή γῆ για πολλούς αιώνες, μέχρι το 1896, ὅπου ἡ ἀρχαιολογική σκαπάνη ἔβγαλε στό φῶς μόνον τόν Ἡνίοχον, ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα άριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης. «Ο Ηνίοχος τῶν Δελφῶν ἀποτελεί προσωποποίηση τῶν νικητών τῶν Πυθικῶν ἁρματοδρομιών που ἐξύμνησαν ὁ Πίνδαρος καί ὁ Βακχυλίδης» .